About The Work

De echo van de herhaling

Zwart zoekt graag naar wit

Oneindiger het verschil

Schoonheid niet minder

In de wereld van Dave Donné zijn macro en micro in elkaar verweven. Uit zijn fascinatie voor de wijze waarop het meest minuscule element reeds met zoveel finesse is opgebouwd, put hij de drive om dit patroon repetitief en al verdubbelend te perfectioneren. Het is een kunstbeschouwing die op het eerste gezicht neutraal, koud en objectief overkomt. Wie echter goed toekijkt, treedt tussen de uitersten van witten en zwarten binnen in een bijzonder ontleed universum. Het gaat er niet om dit oeuvre zo nodig te willen inpassen in een kunstgeschiedenis van hard edge, nul of abstracte monochromie. Wat deze kunstenaar bezighoudt is veeleer een systematisch uitpuringsproces van elementaire vormen dat in de materiële bewerking zelf tot een onvoorspelbaar resultaat leidt.

Er zijn een aantal periodes waardoorheen zijn werk tot stand is gekomen. Hij spreekt zelf over in de aanvang meer klassieke zaken, waarin kleur en geometrie hand in hand zijn gegaan. In de periode die pas achter hem ligt, maar nog steeds ongoing, maakt hij compressed air paintings. Daarin bewerkt hij met een cutter synthetische polymeren. Met horizontale en verticale draaiende bewegingen vindt hij een ritme dat gelijkmatige rijen neerzet. Er tekent zich een itererend motief af, met schijnbaar architectonische referenties. Op zoek naar de decoratieve structuur in zijn reliëfs, zou men verkeerdelijk geneigd zijn terug te gaan tot bijvoorbeeld de acanthusversieringen in de Griekse Korintische zuilen. Een psychoanalyticus zou er een vulva in vermoeden. Maar het gaat om meer dan iets ornamentiefs of symbolisch. Zijn werk is geen te decoderen geheimschrift of rebus. Wat plastisch als een patroon verschijnt, is in wezen het werkproces als ritueel an sich. In de analyse van een rite stoten we in de traditie uiteraard veelal op in se spirituele inzichten die in de herhaling naar een essentie op zoek zijn. Niets daarvan is het geval bij Dave Donné. Er hoeft via de herhaling niet iets verborgens uit de duisternis tevoorschijn te komen, zoals een duiveltje-in-een-doosje. Er is niet iets dat zich àchter de vormentaal zelf verschuilt. Het is niet de nacht die ons blind maakt voor wat het zonlicht overdag te zien geeft. Het gaat over het zwartste zwart van de nacht en over het witste wit van het licht. Architectonisch zijn uiteraard wel: de reliëfs en de wijze waarop het licht daarop kan inspelen om uit die vormenacrobatie een gevarieerd palet van tonen te toveren.

Recentelijk experimenteert de kunstenaar met ruimtelijke creaturen die op het eerste gezicht een expressionistische indruk nalaten. Maar ook in dit drie-dimensioneel vernieuwerwetsen blijft zijn handtekening bewaard: een elementaire vorm in een scherp geformuleerde ordening, waar niettemin geen algoritme vat op krijgt.

Joannes Késenne